مادرک صبح میگه شماره پروازت را بگو ، وقتی پروازهای سقوطی را اعلام می کنند بتونم پیدا کنم ;)

کل عیب احبه فیک

ونحن نحبّ الحياة إذا ما استطعنا إليها سبيلا

* محمود ردویش

 

سید تعریف می کنه که هر وقت از دایی خدابیامرزش کسی می پرسید که چرا مجردی , اون بنده خدا هم جواب میداده که " بچه را باید خدا بده."

حالا منم  تا کسی میاد بپرسه " تو چرا..؟" ما هم یه خدا بیامرزی به روح اون عزیز می فرستیم و قال قضیه را با همون جمله قصار می کنیم.

لا تقسوا علی أنثی إلا فی عناقها

به زن(مرد) سخت نگیرید مگر به هنگام در آغوش کشیدنش..

 

محمود درویش

 

پ.ن: اگر متنعم هستید, کفران نعمت نکنید 

تقریبا سه سالی میشه کتاب را دارم ولی هیچ وقت نشد برم سراغش, امشب آخرین صفحات این کتاب بعد از دو هفته بالاخره خونده می شود *( به امید خدا ).

اسکار ,شخصیت اصلی قصه بر عکس شخصیت های دوست داشتی "مردی به نام اوه" و "جزء و کل" با وجود تلخی اش شما را تا آخر کتاب به همراه می کشه , البته روح و روانی براتون باقی نمی گذاره در آخر, الباقی اش را خودتون بخونید و قضاوت کنید.

"اتحادیه ابلهان" احتمالا انتخاب بعدی باشه برای روزهای آخر سال که وصف خوبی ازش شنیدم.

روزهای آخر سال 96 را دریابید به هر حال

 

* کلیدر را در کمتر از این زمان خوندم , برای همین این دو هفته برام یه گل به خودی "استاد اسدی وار" محسوب میشه ;)

 

به اسم پاک سازی پوست, کل صورت طرف را چنگول کشیدند , معلوم هم نیست تا شب عید اون ابعاد زخم و زیلی بهتر بشه, خدا تومن پول بی زبان هم از جیبش رفته , تازه با افتخار هم میگه که دکتر فلانی  ر ... زده به صورتش...

 

از وضعیت باشگاه مون دیگه نگم!

فارغ از بازی خوب لیلا حاتمی, و صدای همایون نازنین, فیلم خوبی نبود.

این حجم از نمایش ضعف در شخصیت زن کمی رقت انگیز بود.

 

 

 

 

از همه پرهیز می‌کردم به جز تو....

 

 

و گفت:
هر چیز را زکاتی ست، زکات عقل اندوهی ست طویل!

 

تذكرة اولياء

عطار نيشابوری

*شاید باید گفت خوش به حال بی شعورها، دیوانه ها هم گاهی غمگین می شوند.

عيونك مثل الحكومة

 لا عدل لا رحمة لامساواة 

 

 

"چشمانت مثل حکومت است, نه عدلی دارند, نه رحمتی و نه مساوات"

زنگ زده حال و احوال کنه و ابراز دلتنگی!

میگم حرفی نداری بزنی

میگه :" تشک های اینجا خوب نیست ابریه کمرم درد میگیره"

 

من که شک دارم در این نسل , اون یک دونه کروموزم x, y الان سر جای اصلی شون باشه.

 

 

از حسن های خونه ما اینه که از 10 شب به بعد ( خیلی وقتها از 9 شب ) نه صدای تلویزیون میاد و نه صدای زنگ تلفن(همراه و ثابت). پ ن : دلم به حال گوش هامون میسوزه که وقت استراحت بهشون نمیدیم. * الان دلم میخواست رو تپه های روستای ابا و اجدادی بودم که فقط صدای باد بود و احیانا بارون .

دو سال پیش اواخر دی ماه , بعد از اینکه از ماموریت کاری برگشتم, همکاران ! خبر اومدن یک کارآموز جدید را دادند, شاگرد اول دانشگاه علامه و دانشجوی ترم دوم فوق لیسانس بود و البته خردادی*

شش ماه طول کشید تا بتونه تشخیص بده من کی دارم باهاش شوخی می کنم و کی جدی هستم.

روزهای اول که به شوخی بهش می گفتم تا سربازی نری درست نمیشی, از شدت عصبانیت سرخ می شد و می گفت من عمرا برم سربازی و سربازی تلف کردن عمره.

"خواهیم دید" با چاشنی یک لبخند تنها جوابی بود که از من می شنید.

دوشنبه بعد نهار خداحافظی اش کلی خاطرات ماه های اولش  را با هم مرور کردیم .بهم گفت یادتونه چقدر خام بودم , فکرش را نمی کردم یه روزی واقعا بخواهم برم .

امروز روز اولی بود که ملبس شد به لباس شریف سربازی و من جدا از همه حرف هایی که بهش زدم نگران امنیت "افشین" و همه جوانهایی ام که قراره تو این مملکت داوطلبانه و یا غیر داوطلبانه این مسیر را طی کنند.

امیدوارم  این خاک و مردمش و جوان هاش یه روزی از شر تفرقه و بی عدالتی و ناامنی خلاص بشوند .

 

* (از شانس خوبم هر دو تا همکارم (سرباز وظیفه و گلنار) خردادی اند, یعنی چنان استعدادی در این جماعت وجود داره که می تونید در کسری از ثانیه شادترین و عصبانی ترین حالت شون را ببینید. و اگر عادت به این اخلاق شون نداشته باشید مدام به خودتون شک میکنید.)