بچه که بودم (7-8 ساله) فکر می کردم اگه 18 ساله بشم خیلی تغییر می کنم هم از نظر قیافه و ظاهر ، هم عقل ، هم وقار و ....و در نهایت حتما کلی استقلال پیدا می کنم.

حالا 28 سال و اندی از عمرم گذشته از نظر ظاهری فقط دراز تر شدم عقلم که تکان نخورده، وقار هم ... ولش کن.استقلال هم پیدا نکردم.

ارزو ندارم که به بچگی برگردم تا شاید بهتر شروع کنم (البته اگه بشه قبول کنن تا دیپلم را دیگه نخونم شاید دلم بخواد).

اما از خیلی وقتا دلم می خواد گوشم تو دست یکی بود که هر از گاهی می پیچوندش تا شاید خواب از سرم بپره. این بهترین راه حله برام.