با شنیدن این آهنگ  و این همیشه یاد سفر می افتم. (شاید چون اولین بار تو سفر مشهد بهش گوش دادم ، یادش بخیر شبها واسه اینکه بقیه بتونند بخوابند من و سولماز و فاطمه و مهری را می بردند حرم و کلی ارشادمون می کردند)سفر از اون قسمت های زندگیه که به آدم کلی چیز یاد می ده. ولی من فکر می کنم اگه آدم قراره تو سفر چیزی بدست بیاره (بالاخص معنوی) بهتره تنها باشه. یا حداقل همسفراش نشناسنش. عوضش سفر تفریحی را حتما باید دسته جمعی رفت. الان دلم سفر می خواد.