*

عشق چو مست و خوش شود، بیخود و کش مکش شود      فاش کند چو بی دلان بر همگان هوای من

*

ناز مرا به جان کشد بر رخ من نشان کشد                             چرخ فلک حسد برد زآنچ کند به جای من

*

من سر خود گرفته ام من ز وجود رفته ام                                 ذره به ذره می زند دبدبه فنای من

*

آه که روز دیر شد آهوی لطف شیر شد                                  دلبر و یار سیر شد از سخن و دعای من

*

یار برفت و ماند دل شب همه شب در آب و گل                       تلخ و خمار می طپم تا به صبوح وای من

*

تا که صبوح دم زند شمس فلک علم زند                                 باز چو سروتر شود پشت خم دوتای من

*

بهر خدای ساقیا آن قدح شگرف را                                         برکف پیر من بنه از جهت رضای من

*

گفت که باده دادمش در دل و جهان نهادمش                           بال و پری گشادمش از صفت صفای من

*

پیر کنون ز دست شد سخت خراب و مست شد                        نیست در آن صفت که او گوید نکته های من

*

باده تویی سبو منم آب تویی و جو منم                                     مست میان کو منم ساقی من سقای من

*

از کف خویش جسته ام در تک خم نشسته ام                           تا همگی خدا بود حاکم و کدخدای من

*

شمس حقی که نور او از تبریز تیغ زد                                        غرقه نور او شد این شعشعه ضیای من