دو قلوها چند هفته  ای میشه می تونند چند قدمی راه برند. و از اونجایی که گویا این دو تا نوگل،  راه رفتن و تنبلی شون در این امر به عمه گرامیشون رفته( من در 19 ماهگی راه افتادم، هرچند الان در راه رفتن دیگه کسی جلودارم نیست)خانواده  برای تشویق بیشتر و با وجود ضعف اعصاب، ایثار به خرج داده و در یک عملیات انتحاری دو فروند کفش سوتی برای این دو وروجک خریدند. جالب اینکه علیرضا کفش را پاش ( یا دستش) می کنه و فقط پاهاش ( یا دستش)  رو زمین می کوبه تا صداش دربیاد، نازنین زهرا هم عملیات چهار دست و پای سنتی رو به شیوه هنرمندانه ای( کف دست و پا چسبیده به زمین و بی ادبیه ماتحت کاملا کشیده رو به بالا) انجام میده که صدای فوق الذکر به گوش برسه. و از دیروز تا به حال دریغ از یک تاتیِ دو قدمی. 

حالا هی بگید تشویق تاثیر خوب داره