1) برای ترک این آدمها * کافیه فقط یک روز دیده نشن، بدون درد و خون ریزی میشه ترکشون کرد و آب هم از آب تکون نمی خوره.
2) این دسته آدمها روزای اول ترک کردن شون یک کم اذیت کننده هست ولی سختیش همون 2-3 روزه، بعدش انگار نه انگار که چیزی یا کسی با این عنوان را دیده اید.
3) چون میزان وابستگی به این آدمه کمی زیاد شده، و البته یک کم هم وابستگی ذهنی ایجاد شده، مراحل ترک شدیدتره، و حتی ممکنه مجبور بشید خودتون را به تخت طناب پیچ کنید تا ذهن تون و خودتون طرفشون نرید.
4)این دسته آدمها گروهی اند، که وجودشون تو زندگی براتون مثل آب و نون شده، میزان مقاومت شما تاثیری تو ترک نداره، نهایتا سر یک هفته دخل تون اومده.
5) ترک این دسته آخر اصلا میسر نیست، چون مثل هوا می مونند واسه آدم ، تا به فکر ترک بیفتید، خودتون درجا زندگی را ترک می کنید.
------------------------------------------------------------------------------------------

*یا چیزا

**بعد از ترک هرچیزی یادتون باشه، چه سختی هایی را متحمل شدید پس دیگه طرفش نرید.

** * استادِ همکاری درباره فرآیند اعتیاد می گفت: در بدن آدم ها تعدادی سلول برای درک درد وجود داره ، که با مصرف مواد مخدر تعدادشون زیاد میشه، حالا هر چی دوز مصرف و مدت زمان اعتیاد بالاتر بره تعداد این سلول ها بالاتر میره، پس برای تسکین نیاز به مصرف بیشتر میشه و .... حالا فرآیند ترک یک فرآیند در جهت عکسه، که باید وابستگی جسمی و ذهنی را ازبین ببره و تا جایی که میشه تعداد این سلول ها را متعادل کنه. که البته بعضی مواقع اینقدر آسیب زیاده که جبرانش ناممکنه"

**** این را نوشتم که بگم ترک خیلی از آدمها تو زندگی من مثل حالت 4و5 می مونه، اسم شون را نمی گم ولی خودشون خوب می دونند.