علمای علم تغذیه اذعان دارند, وقتی دل تون میل و هوس به خوراکی ای را داشت,  نشونه ی اینه که بدن تون داره با زبون بی زبونی داره میگه: آقا جان! من یه چیزی کم دارم, این را بهم برسونی اوضاع ردیف میشه. از حکمت و مصلحت خدا هم که شده, طبیعت طوری مسیر را برات مهیا می کنه که این دل کوفتی یک لحظه حسرت خرمالو, یا کیک شکلاتی, یا آش شله قلمکار نیکو صفت و بلال ( این یکی یه ماهه در لیست مونده) .... را نکشه.

اما از اونجاییکه مسلما خواسته های اون یکی "دل" صد در صد شامل ماده و تبصره ی حکمت الهی و " بهترش را برات گذاشتیم کنار" و " الان نه و اون گنجشک را فعلا ببین پشت سرت پرید " و... میشه, علمای علوم نقلی و عقلی , در این یکی مورد راضی بودند به رضا"ش" و جای تفسیر و تبیین را برای خواسته و عطش این دل روا ندونستند.

امان از اینکه, آخر کار بفهمیم  یک عمر روزه عید فطر گرفته بودیم.